Estareime facendo unha repugnante? unha escollida? ou é que lle perdín a capacidade de meterme na película e deixarme levar por ela?

Onte non. Onte houbo que recuncar, creo que era a cuarta vez que a vía, pero si, GOCEI dunha película de novo. Alvin mestura as paisaxes do millo, da memoria e das estrelas, e encólleme o corazón coas súas palabras e historias (“o peor de ser vello é recordar cando eras novo”…). Que historia a dunha historia verdadeira… O vello sabio, o esquecemento, as prioridades, a vida, o respirar, o mirar, a viaxe paseniña, os pasos paseniños, o amor de irmán (que amor…). E a deliciosa música.

E das paisaxes do millo maduro de Alvin, eu vou ás do millo verde da Mariña luguesa e as Asturias deste verán que xa foi.

Que teñas un moi bo ano 2012, que sexa mellor do que foi o 2011.

E xa sabes, que deas moitos bicos (e que chos dean a ti).

The Temptations, My girl.

]]> http://alexghalpon.wordpress.com/2011/12/31/coa-ilusion-da-vida-nova/feed/ 22 Alex Ghalpon A miña nena http://alexghalpon.wordpress.com/2011/12/29/noite-estrelada/ http://alexghalpon.wordpress.com/2011/12/29/noite-estrelada/#comments Thu, 29 Dec 2011 01:01:10 +0000 alexghalpon http://alexghalpon.wordpress.com/?p=4623 ]]> Cando regresei a Itaca, as estrelas brillaban no ceo, e na noite escura e fría miles de estrelas caídas e xeadas descubríanse diante das luces do meu coche. E algunhas daquelas estrelas correron a aniñarse no meu corazón, e durmimos xuntas.

Gilberto Gil, Estrela.

No insomnio os meus ollos ábrense á túa memoria.

Os teus ollos son o meu insomnio, e a memoria do meu pasado.

As chapas son do congreso sobre Lois Pereiro que organizou a RAG. Cando mas deron, abrollaron as palabras, as de Lois e as miñas, entretecidas unha vez máis.

Se cadra este post debería chamarse “as verdades verdadeiras non teñen que ser as impresións primeiras”…

Onte reparei en que hoxe levamos doce anos sen ti. Son doados de contar, como se contan os sete que estivemos xuntos.

O que non sabería contar son as veces que me rin contigo, as veces que nos trouxemos flores, as veces que choramos, as veces que fomos ó cine, as veces que soñei, esperta ou non, con futuros e presentes, as veces que dixen o teu nome e escoitei que dicías o meu, ou as pecas que tiñas na cara…

Sensacións e feitos incontables que están nos aneis do meu tronco, que forman parte de min, que están na cerna do ser eu.

E cando pecho os ollos e miro ben, inda sinto como era o tacto da túa pel, aquel arco do teu dedo mainiño, o mol das túas meixelas, e o olor fondo daquel hospital que non foi quen de evitar que levemos doce anos sen ti.

Sempre me gustaron os coches […]. O vehículo ocúpase do corpo, mentres a mente flota en liberdade.

Cando te crías nun coche é doado converterse en artista porque viamos o mundo encadrado no marco da ventanilla. Esa era a nosa visión do mundo.

Annie Leibovitz

Hoxe preciso de novo estar aquí. Roubarlle un tempo ó tempo que estes días non teño e asomarme de novo a esta ventá. A ventá á que máis me asomo é a do coche, e lembrei unha foto de comezo do outono e unha reflexión que recordo a miúdo cando este meu carro me leva ó traballo. A radio soa as máis das veces, e o corpo guía, pero a mente flota, si, e tece palabras e sentimentos que ás veces asomo aquí.

Hoxe preciso abrir esta ventá e respirar fondo o aire que entra por ela, aire creado por ti, por vos, por min. Alento de palabras. Porque esta ventá non mete frío.

Ó lonxe, os cans ladraban.

ñ