Fernando

Hoxe, creo que por vez primeira, non vou poñer as miñas fotos. Hoxe as miradas son de Fernando.

Fernando Rodríguez é de Silleda e é un grande escultor. Ten un gusto esquisito polos materiais e unha mirada especial para sacar grandes cousas das máis pequenas. Moito me gusta a etapa creativa na que estaba hai dous anos, cando o coñecín por aquelas terras do Deza, minimalista traballo sobre pedras gozosas ás que Fernando lles saca mil posibilidades, subliñándoas, poñéndoas de relevo, facéndoas protagonistas porque el ve o centrais que elas son, a esencia que teñen e que a maior parte da xente non ve. Fernando é meticuloso pero  tamén espontáneo, e desa espontaneidade saen os seus últimos traballos, dos que me mandou memoria fotográfica.

Por cuestións laborais Fernando trabou durante un tempo con madeiras de moitas castes, e co refugallo fixo obras moi interesantes. Aquí tes dúas imaxes.

Esferas de madeira

Equilibrio de madeira

A Fernando tamén lle gusta facer obras efémeras, que el mesmo desmonta ou que deixa ficar no sitio para que a erosión as desfaga pouco a pouco. Nestes primeiros días floreados deulle por xuntar pizarra e mimosas, dureza e fragancia, que ficaron unidas nunha aldea abandonada da serra do Candán.

Pedra mimosa

Círculo de pedra mimosa

Estes tempos estiven con ganas de facerlle fotos ás vimbieiras, pero non dei co xeito e non saiu ningunha que me parecera xeitosa para ensinar. Cal foi a miña sorpresa cando recibín estas fermosuras por parte de Fernando.

Vimbios

Vimbios

Cruzando vimbios

Cruzando máis vimbios

Cruzando inda máis vimbios

Mentres facía este post, estiven escoitando e vendo o concerto Live in Dublin, da xira que Bruce Springsteen fixo co seu disco homenaxe a Pete Seeger. Aquí deixo unha mostra.

5 thoughts on “Fernando

  1. Xandra,
    Moito me alegra que me xuntes no mesmo espazo a Fernando Reodríguez e a Bruce.

    A Fernando coñecino hai ben anos, cando era “Cano” para nós. Compartimos patio de colexio e empecei admirando o seu brazo de ferro que facía del un gran xogador de balonmán. (Daquela creo que admiraba tamén algo a súa irmá, pero isto que ninguén o saiba).
    Eran os tempos das cervexas no “Máis alá” -onde aprendín de memoria a Manuel Antonio sen saber quen era- e no “Avenida”.

    Despois admirei a súa maxia coa pedra, e lembro especialmente un sombreiro que lle vin cando el xa andaba metido nos camiños do abstracto.

    Como o tempo e os quilómetros poñen a cada un por onde cadra, pouco souben del nos últimos anos. Por iso me causa especial agrado atopalo no teu blog.

    E de Bruce que vou dicir.
    http://eltoupoquefuza.blogspot.com/2009/03/bruce-springsteen.html

  2. Moi bo este artigo, Ghalpon. A Fernando teño o pracer de tratalo con asiduidade (igual ca o dono do Avenida, o bar que cita Suso no comentario anterior). Mesmo fixen, hai xa uns aniños, un pequeno vídeo no seu taller:

  3. Falabarato, non lembrei o teu vídeo (moito me gusta, por certo) no momento de facer o post; fas moi ben en vinculalo pois ficaba eivado sen el. A ver se un día destes o taller de Fernando volve abrir as portas para ser gravado e fotografado. Se cadra Ghalpon ten sorte e pode ir facer unha reportaxe.

  4. Suso,
    Que ben atinar cos teus gustos e lembranzas. Gozaremos no monte do Gozo ao vermos e escoitarmos ao Boss.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s