Mirando (me)

Ás veces cómpre quedar mirando… para un mesmo.

Eu

No espello

Inda nos sitios máis aparentemente feos, aparecen fermosuras que aluman o corazón. Nos días chuviñentos que nos tocan agora, inda se agradece máis que aparezan cousas así.

En Castelo

Viaxaremos cara o final do Arco da Vella, da man de Iris, a mensaxeira dos deuses.

Arco da Vella

Judy Garland, Somewhere over the rainbow.

2 thoughts on “Mirando (me)

    • Pauliña, é moi de agradecer este toque irónico para as miñas palabras. Éche boa verdade que a perspectiva cambia cos anos, cando teñas a idade desta túa curmá máis vella a ver que paxaroladas se che ocorre escribir. Douche a benvida a este blog, que se honra (e isto non é ningunha coña) con que ti o leas e o comentes. Ben sabes que teño debilidade por escoitarte, e lerte é outra maneira de poder aprezar os razonamentos dos teus espléndidos dez anos. Bicos

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s