Dez anos

Erguícheste e preparácheste para ir traballar. Eu tamén espertei, e fun ao baño antes de volver deitarme. No camiño quero lembrar que che dei un bico, e lembro ben que toquei a túa chaqueta.

-Vas ben abrigado? Vai moito frío.

Marchaches. Cando te volvín ver, ti xa non puideches verme. E van aló dez anos, e sígote vendo en soños, sen que ti poidas xa soñarme.

Envío unha flor

e outra

e máis outra

e moitas máis

For F.*

There is a pleasure in the pathless woods,
There is a rapture on the lonely shore,
There is society, where none intrudes,
By the deep sea, and music in its roar:
I love not man the less, but Nature more,
From these our interviews, in which I steal
From all I may be, or have been before,
To mingle with the Universe, and feel
What I can ne’er express, yet cannot all conceal.
Lord Byron
E a música.
*A coincidencia no nome fíxome a lembrar esta dedicatoria de cine. O fermoso poema de Lord Byron dedícallo Robert-Clint a Francesca-Meryl na película As pontes de Madison. Hoxe non teño ansias de intentalo traducir, máis que o primeiro verso: Hai un pracer nos bosques sen camiños…

16 thoughts on “Dez anos

  1. Un bel di vedremo……

    Un bel dì, vedremo
    levarsi un fil di fumo
    sull’estremo confin del mare.
    E poi la nave appare.
    Poi la nave bianca
    entra nel porto,
    romba il suo saluto.
    Vedi? È venuto!
    Io non gli scendo incontro. Io no.
    Mi metto là sul ciglio del colle e aspetto,
    e aspetto gran tempo
    e non mi pesa,
    la lunga attesa.

    E uscito dalla folla cittadina,
    un uomo, un picciol punto
    s’avvia per la collina.
    Chi sarà? chi sarà?
    E come sarà giunto
    che dirà? che dirà?
    Chiamerà Butterfly dalla lontana.
    Io senza dar risposta
    me ne starò nascosta
    un po’ per celia
    e un po’ per non morire
    al primo incontro;
    ed egli alquanto in pena
    chiamerà, chiamerà:
    “Piccina mogliettina,
    olezzo di verbena”
    i nomi che mi dava al suo venire.

    Tutto questo avverrà,
    te lo prometto.
    Tienti la tua paura,
    io con sicura fede l’aspetto….
    Versión español:
    Un hermoso día veremos alzarse
    un hilo de humo en el horizonte.
    Y entonces aparecerá la nave.
    Luego, esa nave blanca entrará
    en el puerto, atronando con su saludo.
    ¿Lo ves? ¡Ya ha llegado!
    Yo no bajo a encontrarme con él.
    Me pongo allí, en lo alto de la colina,
    y espero, espero largo tiempo
    y no me pesa la larga espera.
    Y saliendo de entre la multitud
    un hombre, un punto pequeño
    se destaca por la colina.
    ¿Quién será? Y cuando llegue,
    ¿qué dirá? ¿qué dirá?
    Llamará a Butterfly desde lejos.
    Y yo, sin dar respuesta,
    estaré allí escondida,
    un poco para inquietarlo,
    y un poco para no morir
    al primer encuentro, y él,
    con alguna inquietud, llamará, llamará:
    “Pequeña mujercita, olor de verbena”,
    los nombres que me daba
    cuando volvía a casa.

    Todo esto ocurrirá, te lo aseguro.
    Guárdate tu miedo,
    yo con firmeza le espero…..

  2. Soñar no mes de novembro era naufraxiar o
    entoleirado mar da Frouxeira, loitalo,
    derrotalo.

    Sentar en terra firme, pisar molladas rúas
    natais e, de vez, petiscar recordos salgados
    das lagharteiras xa ausentes.

    Era botar a áncora e sentir o ouveo calmo
    das ondas bravas, feras, doentes de almas
    alleas na distancia.

    Soñar era ser peixe, balea perseguida
    por procesións mariñas… balea libre, forte,
    sen acougo…

    Soñar era adurmiñar lembranzas coa
    area ferindo entre os pés, era soñarte
    soa en saudade..

    • Oskar, Moucheira, LRN, grazas por estar aí e ser como sodes, gozo por poder compartir o mundo con vós. Con que cousas bonitas me (nos) agasallades e con que boas menciñas me coidades.

  3. É a primeira vez que che escribo un comentario. aínda que son seguidora fiel e gozosa, ben o sabes.
    Pero desta volta prefiro “sair do armario” para enviarche todo o meu agarimo, que non é pouco amiga miña.

  4. Cómo podes dicir tanto con tan poucas palabras?. Tamén as bagoas abrollan ós meus ollos ó lerte e coido que ata me fas un pouco mellor.

  5. Non podo máis que dicir que me sinto moi acompañada. Moitos bicos a tod@s, tamén aos que non escribides, sei ben que estades aí 😉

  6. Sinto non ter escrito antes, acabo de entrar no ordenador e o ver o teu blog, quedei moito tempo quieta, lendo as túas palabras, querendo escribirche moitas cousas e sen poder escribir nada, quero que saibas que contas con todo o meu cariño para recorrer prados infinitos.

  7. Ola,
    Non te coñezo, cheguei ao teu blog a través da Ulloa en fotos.
    Emocionáchesme… e si, penso que hai unha beleza moi especial na grandeza dos nosos sentimentos máis humanos.
    Parabéns pola sensibilidade, a creatividade e, sobre todo, a emoción.
    É moi fermosa, e a beleza transcende o sufrimento, ti xa o sabes.
    Unha aperta.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s