Un domingo sen compromiso

O domingo sen plan vaise facendo case sen buscalo, sen querer. Esperto en Betanzos, e caio na oferta de probar o vermú por primeira vez. Sada. O Chiringuito non é o local que un pensaría polo nome, e o lugar acolledor serve tamén para beber o Izaguirre en vasos de Martini. Non contaba co baloncesto, pero o dominguiño tamén serviu para ver como o pequeno mallaba no grande, que gozada!

Como se fose unha bola de neve, o que ía ser un breve encontro medrou e medrou. A Terraza é unha nova caixa de luz, e haberá que volver pra gozala como caixa de música. Os mexilóns de Lorbé mataron a nosa fame, e a fame de pasear e ver levounos ao faro de Mera e ao Seixo Branco. Desde o búnker o sol pousábase na Coruña.

Vento     vento     vento

Friaxe que adoece nos ouvidos e golpea as tempas. Calor, compaña, conversa. Corremos en busca do acubillo mais tamén na procura de novos espazos que vivir. A luz do castelo de Santa Cruz acariñaba a marea baixa.

Luces. Frío. Calor. Calor de amizade.

Cando volvín prá casa nevaba por Parga. Mentras escribo vólveme coller o frío.

“Esperaré a que tengas nostalgia de mí”. Sole Giménez, Esperaré.

“Give me the words”. Nouvelle Vague, In a manner of speaking.

5 thoughts on “Un domingo sen compromiso

  1. Bonitas fotos, Ghalpon. E aínda máis as palabras. Esa capacidade túa para contar como sen levantar a voz. Falar de sensacións, de sentimentos.¡Quen poidera! A música, como sempre, perfecta.

  2. Levantaches acta dun bonito día que estóu seguro que permanecerá na memoria de máis xente. A paisaxe, as rutas, os lugares, a compañía….os sorrisos, as conversas, os silencios…..as presencias, as ausencias….

    • Seguiremos paseando e falando de sentimentos e de sensacións, e seguiremos creando cousas e momentos para recordar. Bicos

  3. Moi boas as fotos do domingo. Captaches magníficamente a sensación desa tarde.

    De regalo, un adianto da banda sonora africana:

    • que coñecidos e amados eses lugares (ata me parece recoñecer a rocha de Mera, porque foron moitos dias fitándoa dende o cantí; xa sei que as rochas todas se parecen, pero frente a ela recibin un primeiro beixo de alguén moi desexado, e esas cousas non esquecen!
      😉

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s