Navegar

Desancorarei. Volverei navegar.

Vestirei velas de novo, velas que se chaman coma tal Anxo e Lorena. Beizóns… Alento e vento morno e ganas de camiñar adiante. E non teño barco nin mariñeira que me leve, mais o mar pónseme diante dos ollos intenso. O mar. Navegarei polas cores, polas pedras e polas madeiras, polos prados verdes e as terras ocres. Azul. Azul de madeira pintada que conta historias vellas e acolle vidas que non coñezo. Ronsel de desgaste, de fendas e nós. Ronsel de nosoutros. Ronsel de vós.

Unha canción que me move como as ondas e me abala como as treboadas… Inmensa. R.E.M. Everybody hurts.

2 thoughts on “Navegar

  1. Navegarei nesa hora en que o sol, xa vencido pola lúa, esconde a súa vergoña na liña infinda do horizonte, incendiando o mar de ouro vello.

  2. -Pero a nosa viaxe, tanta singradura, serviu para algo ou non?
    -Tódalas viaxes serven. A ti serviuche?
    -A min? Para min todo foi aprender. Pero que máis teño eu? Serviu para a resistencia, si ou non?
    -Axudamos e fixemos todo o que puidemos. O noso barco sementou o mar e mailo río de foulas.
    -Pero son foulas de esperanza?
    -Non son tamén de esperanza as foulas que enchen o panel do teu corazón?

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s