Conexións

Unha das mellores mostras de literatura que sigo ultimamente é a sección Epistolario de Eugenia Nogueirol do blogueiro e fotógrafo Untalmarra. Estou subscrita ao seu blog, así que cando publica algo chégame un correo electrónico que agora recibo no móbil. Cando o post é unha foto, agardo a poder velo nun computador con conexión á rede, mais se é do epistolario, remato o que teña que facer, e léoo gozosa nun momento de calma, deixando que fagan efecto estas pequenas e concentradas pílulas de boa literatura.

Ultimamente lin un que me gustou en especial, pois mostra unha persoa encantadora nunha escena cotiá que grazas a el case parece propia do realismo máxico. Díxenlle a Millaira que tiña que lelo, e non contaba eu con que a buscadora de cabaliños do demo me ía mandar unha foto súa da bolboreta que dá pé á historia de Marra. Permítome a licenza de xuntar aquí a Untalmarra e a Millaira, en ghalpónica conexión.


Benquerida Eugénia:

Onte fun mercar unha planta de ruda.
Os xornais penduraban diante da libraria, presos con pinzas de tender a roupa. A sombra dos titulares caia de cheo sobre dunhas pequenas macetas pousadas na beirarrua, ao pé da porta da floraria. Entrei, e falei co home das flores:
–é ruda, non si?
–é.
– está fumigada?
–non, pero…
– é que teño unhas eirugas…
– xa, teño un produto para botarlles que…
– non, non, é que preciso que non estea fumigada, é para darlles de comer a unhas eirugas.
– ah, interésanche as eirugas?, acendéuselle o rostro cun sorriso solprendido e conmovido. Dous ou tres clientes que escoitaran a conversa viraron a ollada cara a min convulsivamente.
– sí, é unha eiruga que só come fiúncho ou ruda.
– pero…, os fiúnchos do campo?
– si, si, é unha bolboreta grande, moi fermosa, que tén duas colas nas ás, a Papilio machaon. Eu antes tiña unha ruda grande cando tiña horta, e todos os anos aparecian nela várias eirugas, moi fermosas tamén, amarelas, verdes e negras.
– que raro, a xente leva a ruda para moitas cousas, pero nunca oira iso. Aí lle van, duas macetiñas de ruda. Sonlle catro euros.
– vale, adeus.
Agora, xa todas as olladas dos clientes, que seguiron coma estiletes a miña traxectória cara á rua, dínme: que tipo tan raro!.
…………………………………………………………………………………………………………………………………………Envíache unha aperta
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………..o teu curmao.

Nota: Ao escribir a palabra pílulas lembrei a cantiga dun home encantador das terras altas:
Miña nai ten píldoras, ten píldoras
Miña nai ten píldoras pró corazón
[coma as de Marra, non? ;-)]

12 thoughts on “Conexións

    • Ti déixate estar, que se rompe xa che mercaremos outra (camisa)! 🙂
      É moi bonita a machaon, por certo que si, e grazas por poñer o enlace, que así volvín ver esas fotos tan fermosas daquel espazo vivido e soñado con xanela malva e cerdeira.
      Cando publiquei isto inda non sabía que che deran o premio Galicia en foco. Moitos parabéns (moitos e ben merecidos), a ver se pos a foto no blog, e así pode ver a xente a pose destes politiquiños diante deses homes gallardos que viñeron gaña-la vida ao San Froilán.
      Moitos bicos, pra ti e prá túa curmá…

  1. tamén a min che me gusta ler as epístolas cada vez que chegan á miña caixa de correo…
    e anda recibindo premios? pois será co medo que lle rouben as fotos que lle pon a firma por calquera sitio da foto, fastidiando a imaxe para quen quere admirala! non podo remediar que me fastidie tanto!

  2. Benquerida Eugénia:
    Onte entrei no blog dunha amiga. E levei unha agradábel surpresa. Dedicaba o seu último post a falar do meu blog. A louvar as nosas misivas, as tuas e mais as miñas. Confesaba estar enganchada via móbil. Que a cada vez que eu colgo algo –foto ou escrito—a ela chégalle un aviso ao seu móbil. Conexións.
    E o máis fermoso: que lé nos momentos de calma o que ti e mais eu escribimos. E que lle senta coma se fosen pílulas. Para o corazón.
    Agora, eu busco o xeito de colgar decontino moitas entradas de diferentes cores para que cada unha delas, ao chegar ao seu móbil, poida soar coma notas diferentes e o seu telefone emita todo o dia a melodia do asubio dun merlo na tarde. Para o corazón.

    Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon

    Recibe unha aperta do teu curmao.

    http://untalmarra.wordpress.com/2010/11/07/epistolario-de-eugenia-nogueira-riomol_093/

  3. Pingback: epistolário de eugénia nogueira riomol_093 « un tal marra

  4. Meu querido Marra, agora son eu a que ten problemas coa camisa… Creo que vou botar toda a noite lendo a túa última misiva. Arrola o corazón. Moitas grazas

  5. petarei na porta antes de vir a próxima vez, que hoxe tiven a impresión de chegar nun intre que interrumpo o momento intimista do asunto.
    😉

    • Non petes na porta, Zeltia, que entrar sen chamar pode dar lugar a situacións estupendas! Ademais, aquí a porta estache sempre aberta, que eu son un pouco exhibicionista 😉 Bicos de outono pra gardarse do temporal…
      Ah! E a min as firmiñas das fotos de Marra tamén che me estorban algo… Pero hai que conformarse, que coas cousas de comer non se xoga. Máis bicos de lareira

  6. Ou! Que tarde chego. Perdoa miña revoltosa amiga, xa sabes que son pouco dada a escribir, pero sempre busco un momentiño para ver e ensimesmarme gozosamente co teu blog. O bo do asunto é que agora teño que buscar outro momentiño para ver os blogs de Marra, grazas a ti querida Ghalpon, que me escribiches enviando o enlace ó Epistolario de Euguenia Nogueirol.
    Que saibades os dous que me tendes atrapada.

    Nora boa Marra polo premio.

    E ollar de libeliña amorosa para você Alex

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s