O lobo

Ven, carapuchiña bonita, ven e queda. Xa sei que non te fías, pero eu quérote. Só quero estar contigo. Si, xa sei que as teño feito, e a xente fala, pero ti fíate do que sentes. A ti tamén che gusta estar comigo, estás ben aquí, heite de atender, non has pasar frío nin fame. Xa vou vello e sei o que quero, quérote a ti.
A ti. Si.
Carapuchiña bonita.
Ven e queda.
Deixa que te roia un pouquiño.
Só un pouquiño.
Si.

Este é un texto que non se explica sen unha canción. Abrollou mentres conducía cara o traballo, coa música alta no coche e as carballeiras douradas quentando o sol.  Escoitaba Massive Attack, Live with me. Quen non se deixaría levar por esta impresionante voz?

4 thoughts on “O lobo

  1. Xandra, recordáchesme estas fermosas palabras…

    “Non imaxino a vida sen Elba. É algo que nunca confesei a ninguén, nin a ela. Tampouco é necesario: dillo o sono, o silencio, as nosas conversas, as múltiples discusións, e cando paseamos de ganchete pola rúa e son o home máis afortunado do mundo. Ela comprende que non llo diga. Se non comprendese iso, a nosa relación sería unha mentira e unha perda de tempo os máis de trinta anos que compartimos. Se mo reprochase significaría que non abriramos o ourizo da emoción para comerlle o bulló. Sempre mantiven unha distancia última, impenetrable, necesaria para ser eu auténtico. É o meu reduto, o tobo do lobo, e ela é consciente de que non ser accesible acrecenta a miña intensidade.”

    En A DISTANCIA DO LOBO (biorafía de Uxío Novoneyra).

    …sempre que se me pon a tiro aproveito para lerllo aos rapaces/as. Agúns/as nin se enteran pero sempre capto algunha mirada atenta e receptiva que fica cunha sensación para os seus adentros. Agora, cando acompañe a lectura da túa melodía, seguro que han ser máis as miradas inquedas… A min pasoume co teu lobo!

    Bicos, carapuchiña!

  2. Todas somos algo carapuchiñas, non? E hai tanto lobo atractivo… Quedei algo baleira despois deste post, tiven a música metida nas entrañas e unha certa sensación de remoído. Estar aboaiada, diría miña nai, como as boias do mar que se marean ou perden pé no levar das ondas.
    Que gusto tervos a vosoutras aí. Blues, si, o blues, pero tamén a tristeza, a depre, a melancolía… Que quererá recomendar o lobo? Vivir o blues ou vivir a tristeza? Gozar dela?

    • A tristeza, cando é algo diluída, esvaída, rebaixada [coma o wisky con auga] permite que nos podamos recrear nela, andar por eses bordes pouco definidos, bretemosos da satisfacción de sentir, de ter o peito cheo de emoción. Porque moito peor ca estar algo triste é non sentir nada.
      Non somos protagonistas e espectadoras á vez dun pequeno drama interior? Non lle poñemos música a ese sntimento? non vivimos o blues?
      [Non falemos desas dores desoladoras, nas que un afunde, onde non hai siquera o placer de sentir].

      bueno, bueno, malas horas para poñerse a desbarrar, [e máis cun par de viños enriba]
      se non cadra outra cousa: que teñas un bo ano [e que non te coma lobo ningún, bueno, só un pouquiño, ata onde tí queiras]

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s