Un reflexo ou un recordo

Bebín auga fresca na fonte do caneiro e vin o reflexo do meu pai nela… Era eu…

[O texto escribiuno el o 26 de febreiro pasado, tamén fixo a fotografía, meses antes]

7 thoughts on “Un reflexo ou un recordo

  1. era el… quen? o teu pai?
    Enténdoo ben, iso pasa chegada unha edade, por aí a partires dos 50; porque eu haberá un par de meses, entrei na casa, pensando nas miñas cousas, descoidada, alcei a vista no espello da entrada, e deume un arreguizo de sorpresa ao ver alí a miña nai mirándome. Foron só uns segundos, ou décimas, pero quedei alí coas chaves na man, observándome detidamente, xa consciente de que era eu: mirei os ollos, os sulcos arrugados dos beizos, as liñas no pescozo, as enrugas dos ollos, a expresión da cara. Mireime descarnadamente, sin concesións.

    Ten a parte poética, pero é duro.
    A foto lévame ós despertares que xa nunca podo ter: a brétema das herbas.

    Saúdos, Ghalpon.

    • El non é meu pai. Creo que meu pai ve a seu pai as máis das veces que se mira no espello, non sei… Creo que lle pasa hai moitos anos, iso que el inda anda nos cincuenta e oito. E eu vexo a meu avó nel moi a miúdo…
      A este el fáltalle algún ano para os cincuenta, e penso que aquí funcionou máis o traballo e a actitude ca o parecido, na auga da fonte el estaba desdibuxado, pero levaba uns pantalóns que poñía seu pai, e andaba sacando o esterco como facía el.
      Eu tamén vexo en min xente que foi ou que inda é, xente que me ensinou, que influíu en min, xente que aparece cando as miñas mans fan cousas que eles me ensinaron, ou cando a miña lingua solta palabras que eles pronunciaron. Fíos que nos conectan a todos nun tecido mesto e complexo.
      Saúdos, Zeltia, neste volver.

      • Esquecía a brétema… Eu inda vivo nos amenceres da néboa (eu chámolle así), gústanme moito pois a min cústame espreguizarme, como lles pasa a eses día, que van aparecendo pouco a pouco.

  2. vai chegar un día, [perto, sempre perto] en que iso é unha cruda verdade que custa roer e que tingue o corazón de azul. [ese sentimento non terá envoltura poética, nin requerirá actitudes traballadas].

    gustoume este post sinxelo que, polo miudo, levoume, turrou de min.

  3. ei, eso da néboa non estaba aí! 😀
    (tamén a min me custa espabilar ás mañás, son coma un caracol, adscrito o slow movement

  4. Descansaba e eu observábaa. Nunca tanto mirara para ela. O pelo recén amañado. O día anterior puxérase nas súas e houbera que levala a que llo cortaran. Sempre tan presumida… como intuíndo o triste desenlace. Aínda lembro o desgusto de vela sen o seu “periquete” tan ben enrolado nun moño. Foi duro aceptalo, era síntoma de que as mans ían perdendo habilidade e o cabelo caía cada vez máis.

    Nestas, miña avoa fíxose sentir dende o máis cruel dos silencios. Xuraría que non foi un reflexo pero si hoxe un recordo: paseniñamente percibín como un dos seus dedos se erguía daquelas mans cruzadas nun xesto cómplice, como para me dicir “ata sempre, periqueta”.

  5. Reflexos que son recordos, e recordos que son reflexos. Fronteiras desdebuxadas. Neboentas.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s