As voltas do camiño

Pensei que fora o caracol (só vai lento quen vai máis de vagar que aquelo que desexa…), pero dixéronme que era unha alimacha (que feíña) que prefiro chamar polo dezao milighocha.

Saíu de cabo da palleira e pra dar chegado á casa comezou un camiño irregular, in-ter-mi-ten-te, no medio quen sabe que pensou, volta pra atrás, volta pra diante. Houbo chegar cansa ó final. A liña recta case nunca é o camiño.

O sol, a auga, a luz deixáronme ver o camiño da milighocha. Camiño visguento que a min me pareceu de prata.

6 thoughts on “As voltas do camiño

  1. Moito leva vagado o Edelmiro internamente sen matinar nas similitudes co movemento da alimacha. E aceptounas.

  2. Máis palabras pró meu peto, máis camiños que seguir…
    Canto tempo, señor Edelmiro, como lle vai a vida?

  3. Os decesos de Leonora Carrington e de Huguette Clark renovaron o desexo de vivir do Edelmiro. Segue vagando polo seu mundo.

    • Que certos decesos dean ansias ó Edelmiro é algo que nos dá esperanzas. Que siga vagando e que veña por aquí de cando en cando.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s