Río grande de amizade

Hai tempo que só falamos por teléfono. Ríos de palabras de amigos que se botan de menos e se poñen ó día e abren novas frontes de diálogo, e reabren as vellas cada vez que estrañan aquel tempo dos paseos por cerca daquelas outras casas, dos fogares que foron.

Na penúltima conversa a amizade tornouse tema, e coa melancolía dunha outra amizade perdida, el dixo:

Sabes que a el tamén lle gusta Sam Peckinpah, o director de western que se critica por tanta violencia. Violencia. Peckinpah dicía que a maior violencia era darlle as costas a un amigo.

Era darlle as costas a un amigo.

A aperta forma parte dunha instalación-graffiti dos Gêmeos que vin no Centro Cultural de Belem (Lisboa), no Museu Coleção Berardo, o ano pasado. Estes dous graffiteiros, nados en São Paulo, parécenme boísimos. No youtube hai varios vídeos sobre eles, por exemplo este.

3 thoughts on “Río grande de amizade

  1. De ter que elixir unha caricia, só unha.
    De ter que elixir unha forma de expresar o meu afecto, so unha.
    Sería unha aperta. Longa. Fonda. Calada.

  2. O Edelmiro, por pragmatismo, ten unha certa tendencia ás apertas. Pero a súa vocación violenta non hai quen lla quite. Bipolar quizais? Máis ben deixado.

  3. Eu tamén elixiría a aperta, esa aperta fonda que fai que compartamos latexos.
    Sobre a violencia, que lle diría eu que vosté non saiba, don Edelmiro, un puntiño violento temos todos, ás veces cara a fóra, outras cara dentro.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s