As contas da memoria

Unha ducia de ovos gástase axiña, unha ducia de rosas non tarda en murchar, unha ducia de pasos ándase de contado, pero unha ducia de anos non pasa tan rápido coma se di, e dá tempo a vivir moito, a gozar cousas e estrañar outras.

Onte reparei en que hoxe levamos doce anos sen ti. Son doados de contar, como se contan os sete que estivemos xuntos.

O que non sabería contar son as veces que me rin contigo, as veces que nos trouxemos flores, as veces que choramos, as veces que fomos ó cine, as veces que soñei, esperta ou non, con futuros e presentes, as veces que dixen o teu nome e escoitei que dicías o meu, ou as pecas que tiñas na cara…

Sensacións e feitos incontables que están nos aneis do meu tronco, que forman parte de min, que están na cerna do ser eu.

E cando pecho os ollos e miro ben, inda sinto como era o tacto da túa pel, aquel arco do teu dedo mainiño, o mol das túas meixelas, e o olor fondo daquel hospital que non foi quen de evitar que levemos doce anos sen ti.

4 thoughts on “As contas da memoria

  1. Tamén son doados de contar os 19 anos que fai que entraches na miña familia, pero non é tan doado contar as sensacións que me produce ler esta entrada, tan clara e aberta.
    Un bico prima, porque para min seguiralo sendo sempre. Cóidate, que agora é o principal.

    • Pois a min iso de ler 19 anos resultoume fácil, pero deume algo de vertixe… Sodes a miña familia de Castroverde, pra todo e pra sempre, son as cousas que gañamos na vida. Moitos bicos, Lauriña

  2. Eu tamen te encontrei hai doce anos. Cando él marchou… Facía só dous meses que tamen Carlos partira sen despedirse. Sempre eras unha nena triste… Como habías de ser!!!, pero esa melancolía foise incorporando a tí ou tí a ela, configurando a persoa que eres.
    É bonito o que dis e eriza a pel, porque o dis desde dentro, e o feito de que o fagas así publicamente é positivo… Pero amiga, penso que esa ferida está sin cicatrizar e tamen penso en que ti non queres que cicatrice… Un bico, gorda.

    • Si, eses 12 anos contan pra moitas cousas, tamén marchou Carlos e apareceron outros novos amigos, coma ti. Xa teño falado algunha vez do problema de manter o equilibrio entre recordar o que gusta e esquecer o que doe, ás veces todo está tan mesturado que é difícil. A ausencia de Fran, e como marchou, é algo que teño superado en xeral (non algúns detalles), pero tamén é verdade que ás veces reparo na cicatriz (creo que non tanto na ferida), e acaríñoa e bótolle o aceite curativo das palabras e as conversas. Moitos bicos de outono, Carmen, do fermoso outono de Romeán e de Bascuas.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s