A primavera amarela

A miña terra… seica é verde. Mais tamén é do marelo das xestas, o toxo, as acacias forasteiras… e os cimos, grelos, nabos… do amarelo espléndido do que xa teño falado outrora. E anque me acompaña sobre todo no camiño á capital da chaira, a cidade amurallada tamén ten amarelo grelado que ás veces, caladiño, coma quen se sitúa no lugar que non lle corresponde, aparece onde non contas con el.

Os cimos que non fixeron caldo

[…]

A miña terra é aquel pobre demo,

a miña terra non sabe soñar,

a miña terra é o soño que temo,

a miña terra é unha illa sen mar.

[…] 

Lois Pérez, do seu libro LP.

Ata agora, pra min LP era Lois Pereiro… agora tamén é Lois Pérez. Nesta primavera, as palabras que me levan a volver ser Ghalpon son del.

 

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s