A arbitraxe de Linneo

Para Carmen de Bascuas, que me contou a historia verdadeira que deu pé a este post.
Para Rubén Ris, por tódalas historias que inda ten por contar.

-Eu chámolles abrulas -dixo ela mentres guiaba o coche.

-Pois vaia, de toda a vida lles chamei palitroques, e teño oído chamarlles estalotes por algures, non sei…

A paisaxe de primavera pasaba diante dos seus ollos, calados mentres oía a conversa da parella. Sucesión de cores e cultivos de país verde e amarelo. Violeta.

– E miña curmá chámalles estalos, aló polo Deza.

-E ti, que non dis nada, como lles chamas a esas flores altas e moradas coas que xogabamos a estalar de pícaros?

-Eu?… -pensou- …eu chámolles digitalis purpurea.

Obxecto de conversa

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s