No primeiro día do outono…

…custaba respirar naquel corsé de sentimentos abafados. Foise o vran e non me vin no espello da auga, só a landra caída e a outra que xa nin está, liberada do corsé que a mantiña soldada. Soldada e oposta. Será carballo algún día, se cadra, e moverá as follas ó vento como eu solto palabras e memorias pra desatar o corsé, se son quen de facelo. Se son quen.

whatsapp-image-2016-09-22-at-23-40-26


A foto non é miña, foi un agasallo que inaugurou o outono. Beizón a M. polas palabras e a conversa, no camiño das horas ata un novo 23 de setembro, 24 anos despois.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s