O río, a vida

Hoxe pasei o día alí. Cabo do río. Os mesmos ameneiros, a mesma auga, o mesmo sol que acompañaron as fotos das nosas mans e os nosos pés. A Semana de Cine 25 anos despois. O inicio dunha historia que me acompaña hai máis de media vida.

Hoxe non foron os irmáns Marx, nin a muralla tralo cine. Mais neste solpor tamén estabas ti. Agromas luz entre as tebras da memoria. E iso é o amor.

“Déixame poñerche o anel, amor” díxenche. E a rixidez da morte trabou o meu corazón e a miña voz no teu corpo frío mais o anel foi contigo, co meu nome e a data dun 23 de setembro de hai 25 anos. El segue alí, co que fuches ti, e ti en min, no que inda son.

Da túa man dereita á miña man esquerda

Da tua mão direita
á minha mao esquerda
tendemos um tendal de roupa
de todas as cores entre nós
e isto é o amor […]

Iso cantou Caxade alí hoxe, sen saber que a uns metros do escenario, hai moitos anos, fixemos unha foto da túa dereita e a miña esquerda falando dun amor que hoxe cumpriu 25 anos.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s