Privilexio

Sen título
Desde o amarguexo da túa cervexa ó doce prebe do flan da casa,
 a
un amarelo vello e dourado.
 l
Na transparencia de outono dos teus ollos
[non sei se verdes ou castaños, se cadra nin unha cousa nin a outra],
 d
a ilusión tecida en palabras
e a túa voz.
 a
E eu, como diría a Leonor, apampo.
o

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s