Novena. 6. Culpa

Sentinme culpable, responsable. Do que dixen e do que calei, do que dixeches e do que calaches. Levoume anos e anos, conversas e conversas. Silencios e palabras.

Agora son quen. Traballo e pénsote. Dor e felicidade. Porque aprendín, medrei e camiñei contigo inda que xa non esteas. E a culpa non existe.

Luces e sombras

Love is a strange thing
You never know
Is it good? ‘ Cause sometimes it hurts
Strange thing. Love […]

Morgan, Blues eyes.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s