Afacerse

Non me afago a que non esteas cando volvo á casa dunha viaxada. Inda poucas e breves, pois irme tamén me custa.

Non me afago a que non me veñas recibir, me abraces, me acariñes o pelo, e me digas: Ola, Anda, xa me tardabas.

E estás en cada hexapétala, en cada folla de carballo, en cada cousa bonita que vexa polo mundo. Porque de cada unha delas, gustaríame falarche. Como che falaba, como me falabas.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s