Cando as historias son de verdade

Xa hai demasiado tempo que ando dando tumbos coa miña cinefilia. Que se collo películas no videoclube, que se na biblioteca, que se me pasan algunhas ou vexo algunha na tele (se non fose pola 2 ou a sexta3, non sei onde…), o caso é que hai ben tempo que non vexo nada que me encha o corpo, ou que mo encolla, ou que mo remexa e o revolva.

Estareime facendo unha repugnante? unha escollida? ou é que lle perdín a capacidade de meterme na película e deixarme levar por ela?

Onte non. Onte houbo que recuncar, creo que era a cuarta vez que a vía, pero si, GOCEI dunha película de novo. Alvin mestura as paisaxes do millo, da memoria e das estrelas, e encólleme o corazón coas súas palabras e historias (“o peor de ser vello é recordar cando eras novo”…). Que historia a dunha historia verdadeira… O vello sabio, o esquecemento, as prioridades, a vida, o respirar, o mirar, a viaxe paseniña, os pasos paseniños, o amor de irmán (que amor…). E a deliciosa música.

E das paisaxes do millo maduro de Alvin, eu vou ás do millo verde da Mariña luguesa e as Asturias deste verán que xa foi.

Coa ilusión da vida nova

Nesta noite de memoria e conta atrás, penso no que virá no 2012. Centrada no perfil da cariña que hoxe amoso, agora escondido no meu ventre, comezo este ano coa ilusión da vida nova, e a primavera nova, que virá en abril.

Que teñas un moi bo ano 2012, que sexa mellor do que foi o 2011.

E xa sabes, que deas moitos bicos (e que chos dean a ti).

The Temptations, My girl.

Noite estrelada

Cando regresei a Itaca, as estrelas brillaban no ceo, e na noite escura e fría miles de estrelas caídas e xeadas descubríanse diante das luces do meu coche. E algunhas daquelas estrelas correron a aniñarse no meu corazón, e durmimos xuntas.

Gilberto Gil, Estrela.

Xogos de palabras

A memoria dos teus ollos é a porta do meu insomnio.

No insomnio os meus ollos ábrense á túa memoria.

Os teus ollos son o meu insomnio, e a memoria do meu pasado.

As chapas son do congreso sobre Lois Pereiro que organizou a RAG. Cando mas deron, abrollaron as palabras, as de Lois e as miñas, entretecidas unha vez máis.

A viaxe outonal das abidueiras

Quedan as abidueiras tremelicando co frío. Ou se cadra non é frío, e o que teñen é vergoña diante das miradas daqueles que temos gañas de velas… espidas.

Se cadra este post debería chamarse “as verdades verdadeiras non teñen que ser as impresións primeiras”…

Por un instante

E, naquel momento, vin a miña imaxe reflectida no brillo dos teus ollos. E fun feliz.

As contas da memoria

Unha ducia de ovos gástase axiña, unha ducia de rosas non tarda en murchar, unha ducia de pasos ándase de contado, pero unha ducia de anos non pasa tan rápido coma se di, e dá tempo a vivir moito, a gozar cousas e estrañar outras.

Onte reparei en que hoxe levamos doce anos sen ti. Son doados de contar, como se contan os sete que estivemos xuntos.

O que non sabería contar son as veces que me rin contigo, as veces que nos trouxemos flores, as veces que choramos, as veces que fomos ó cine, as veces que soñei, esperta ou non, con futuros e presentes, as veces que dixen o teu nome e escoitei que dicías o meu, ou as pecas que tiñas na cara…

Sensacións e feitos incontables que están nos aneis do meu tronco, que forman parte de min, que están na cerna do ser eu.

E cando pecho os ollos e miro ben, inda sinto como era o tacto da túa pel, aquel arco do teu dedo mainiño, o mol das túas meixelas, e o olor fondo daquel hospital que non foi quen de evitar que levemos doce anos sen ti.

Road picture

Sempre me gustaron os coches […]. O vehículo ocúpase do corpo, mentres a mente flota en liberdade.

Cando te crías nun coche é doado converterse en artista porque viamos o mundo encadrado no marco da ventanilla. Esa era a nosa visión do mundo.

Annie Leibovitz

 

Hoxe preciso de novo estar aquí. Roubarlle un tempo ó tempo que estes días non teño e asomarme de novo a esta ventá. A ventá á que máis me asomo é a do coche, e lembrei unha foto de comezo do outono e unha reflexión que recordo a miúdo cando este meu carro me leva ó traballo. A radio soa as máis das veces, e o corpo guía, pero a mente flota, si, e tece palabras e sentimentos que ás veces asomo aquí.

Hoxe preciso abrir esta ventá e respirar fondo o aire que entra por ela, aire creado por ti, por vos, por min. Alento de palabras. Porque esta ventá non mete frío.

 

Historias de viaxe

Cando viñen pra aquí, as follas quedaban na estrada bailando a danza da chuvia.

 

Historias pra durmir

Cando se meteu na cama, unha pluma do edredón botou a voar e foi caendo, pouco a pouco, co sono.

Ó lonxe, os cans ladraban.

ñ