Escampou a chuvia, e agora toca ir na procura dun dos tesouros que abundan máis no outono: os cogumelos. Non entendo case nada de escollelos, coñezo tres ou catro doados de distinguir e comestibles, e a por eles vou. Son unha marabilla, e tamén unha escusa máis para gozar do paseo e mirar cousas, e tamén para estar coa xente. Desde hai uns anos son socia da Sociedade Micolóxica Lucus -é un orgullo dicilo porque dá gusto ver como traballan as persoas que forman parte dela (beizón especial para Julián e Jose)- e participei nalgunhas camiñadas organizadas por eles. A última á que fun formou parte das primeiras Xornadas de Micogastronomía, unha nova xoia ofrecida pola Sociedade, e a verdade é que eu non fixen máis que apañar cogumelos… coa cámara.
Dá gusto ver como se vai organizando a xente, como se fan grupiños, como se establece conversa entre persoas que non se coñecen: que se non hai moitas, que se eu non as distingo, que se estes outros anos había máis, que se onde está Julián que eu isto non sei se é un agaricus arvensis ou un xanthodermus, que se ti de onde vés ou onde vives, que se como te chamas.
Entre tanto humano aparecían outros habitantes, máis permanentes, das fermosas carballeiras do Corgo polas que andamos. O escarabello que sería envexa dunha xoia de René Lalique, o raposo da casa de cen portas, os cogumelos de mil formas, nomes e cores.
Aproveita estes días para achegarte aos bosques do outono, goce para a vista, o oído, o olfato e se cadra tamén o tacto. Goce tamén para o gusto, se temos a fortuna de dar co alimento, e se temos o sentidiño de asegurarnos ben de que non collemos o cogumelo errado.
O outono de Vivaldi.





































































Comentarios recentes